Het lijkt erop dat overal waar ik loop het woord ‘strijd’ opduikt. Niet alleen betreft het oorlog of zaken waar we het oneens over zijn, maar het wordt ook gebruikt voor nobele doeleinden.
Op reclameborden langs de kant van de weg lees ik:
Tegen Racisme;
Mijn strijd tegen ziekte X;
De strijd van jongetje Y;
Overal strijd.
Wat me dan verbaast is dat we blijkbaar niet realiseren dat zolang wij in termen van strijd denken, die er niet minder op zal worden.
Dit is het eenvoudigst te illusteren als we kijken in termen van resonantie. Daarvoor gaan we heel even terug naar de middelbare school natuurkunde – en ja, het is al een tijd geleden, maar dit is wat ik me ervan herinner:
Bij natuurkunde op de middelbare school leerden we over golven en frequenties. Een golfpatroon kon grote pieken en dalen hebben, of juist afgevlakt zijn. En het kon ook langere of just kortere golven hebben. Als de ene golf een andere golf raakt, dan interfereren ze en ontstaat er een nieuw patroon waarin beide golven samengaan. Als de pieken en dalen van beide golven groot zijn en samenvallen, versterken ze elkaar. Het kan echter ook gebeuren dat de ene golf de andere afzwakt.
Terug naar ons denken in termen van strijd:
Je kunt zeggen dat alles wat je denkt, voelt, wilt en doet een resonantie heeft: het veroorzaakt een golfpatroon, een bepaalde frequentie. Net zoals de golfpatronen in de natuurkundelessen. Denken in termen van strijd en oorlog, zorgt voor grote golven die een frequentie van strijd en oorlog in zich dragen. Die grote golven komen vanzelf andere vergelijkbare golven tegen en zo versterken ze elkaar. Zo wakkeren we de strijd aan, zelfs als we juist het tegenovergesteld willen bereiken!
Nu weet ik vrijwel zeker dat velen die deze simplistische voorstelling van zaken lezen: ‘ja hoor, leuk’ en misschien ook nog wel ‘daar zit wel wat in’, maar ook ‘maar in mijn situatie, met die oorlogen daar en daar en voor noem maar op welke situaties kan het toch echt niet anders’.
Dit weerspiegelt vooral de mate waarin we zijn gaan geloven in het verhaal van strijd. En daar waar we in geloven, zo zien we de wereld. Het is net als een gekleurde zonnebril: zolang je door die bril kijkt ìs de wereld blauw, geel, rood of paars. Pas als je de bril af kunt zetten, ontvouwt zich een ander perspectief.
Als je de wereld en het leven gaat waarnemen in termen van resonantie, ontvouwt zich een heel ander perspectief. Dan komen uitgangspunten als ‘doe een ander niet wat jij niet wilt dat jou geschiedt’, in een praktisch perspectief.
Zouden we, door in termen van resonantie te gaan denken, die bril waarop staat ‘strijd’ eens af kunnen zetten?