Als jij tegen jezelf praat, praat je dan in de ik- of in de jij-vorm?
Misschien denk je nu wel dat het wat beschamend is om toe te geven dat je tegen jezelf praat. Maar dat doen de meeste mensen, soms zelfs hardop. Zelf ben ik vooral een ik-prater, maar na het lezen over een onderzoek van de Universiteit van Michigan, ga ik toch eens experimenteren met de jij-vorm.
In het onderzoek werd deelnemers gevraagd een toespraak voor te bereiden waarin ze zich moesten presenteren om voor hun droombaan in aanmerking te komen. Er zou een panel van deskundigen tegenover hen zitten om hen te beoordelen. De deelnemers kregen vijf minuten voorbereidingstijd en mochten geen aantekeningen maken.
Zo’n opdracht levert natuurlijk een hoop stress. De ene helft van de deelnemers mocht die stress te lijf door in de ik-vorm tegen zichzelf te praten (Waarom ben ik zo gespannen). De andere helft diende de jij-vorm te gebruiken. Zowel voor de deelnemers als voor de panel-leden kwam er een significant verschil naar voren.
De ‘ik-praters’ hadden veel meer last van stress en angst tijdens de toespraak dan de ‘jij-praters’. Dit reflecteert uiteraard in hoe de toespraak overkomt: de panel-leden merkten dat de jij-praters vertrouwenwekkender over kwamen, minder zenuwachtig en met meer overtuiginsgkracht.
Het is leuk om voor jezelf uit te proberen wat het effect is. Om het uit te proberen hoef je geen toespraak voor te bereiden. Je gaat gewoon even zitten en praat tegen jezelf over iets wat je moet doen. Eerst gewoon hoe je het altijd doet. Ga dan na een paar minuten over op de andere vorm. Als je oplet, merk je in jezelf een minieme verschuiving.
Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaring hiermee, dus voel je vrij te reageren.
Bron: The Wall Street Journal